Categories
บทความ Featured Articles

(English) Implications of Feminist Critique of Science Teaching

Sorry, this entry is only available in %english. For the sake of viewer convenience, the content is shown below in the alternative language. You may click the link to switch the active language.

Download (PDF, Unknown)

Categories
บทความ Featured Articles

Sandy Hook กับมือปืนที่ถูกทอดทิ้ง?!

Sandy Hook กับมือปืนที่ถูกทอดทิ้ง?!

นักเรียนประถม 20 คนวัย 6-8 ขวบ และคุณครูอีก 6 คนจากโรงเรียนประถม Sandy Hook ต้องเสียชีวิตโดย Adam Lanza มือปืนวัย 20 ปี  หลังจากได้ยิงแม่ของเขาเองจนเสียชีวิต  เป็นข่าวที่น่าสะเทือนใจมาก  ไม่แพ้ข่าวการเสียชีวิตของคุณครูที่อยู่ทางใต้ของเรา

ข้อมูลที่รวบรวมจากแหล่งข่าวต่างๆ มีเพียงว่า  หนุ่มคนนี้มีสมองที่ปราดเปรื่อง แต่มีอาการบกพร่องทางทักษะสังคม  พูดน้อย  เก็บตัว ซึ่งอาจจะเป็น Asperger’s Syndrome  เขาอยู่กับแม่ที่เพิ่งหย่าขาดจากพ่อไปเมื่อ 6 ปีที่แล้ว … เป็นช่วงที่เขาอายุ 14 ปี  แม่ผู้คลั่งไคล้อาวุธปืนเพื่อ “ป้องกันตนเอง” เป็นเจ้าของปืนถูกกฎหมายทุกกระบอกที่เขาหอบขึ้นรถไปก่อโศกนาฎกรรม
มีการสั่งห้ามเจ้าหน้าที่รัฐทุกคนให้ข่าวอย่างเด็ดขาด  เมื่อสืบสวนจนได้ข้อมูลที่แน่ชัดแล้วจึงจะแถลงข่าวอย่างเป็นทางการ   [ถ้าเป็นเมืองไทย  ป่านนี้คงได้ขุดคุ้ยจาก”แหล่งข่าว” ที่ไม่เปิดเผย (แปลว่าเชื่อถือได้?!) แล้วก็ร่ำลือกันไป]
ปืนรุ่นเดียวกับของมือปืน จาก http://carloz.newsvine.com/

หลังเกิดเหตุไม่กี่ชั่วโมง ประธานาธิบดีโอบามาเดินทางมายัง Newtown เมืองที่เกิดเหตุ   และกล่าวคำปราศรัยยกย่องความกล้าหาญของคุณครูฮีโร่ตัวจริงที่พยายามปกป้องนักเรียนของตนเองทุกวิถีทาง ในจำนวนนี้มี 6 คนเสียชีวิต [เราไม่ได้ยินเสียงอย่างนี้จากผู้นำของไทย แถมยังไม่ตอบสนองต่อข้อเรียกร้องของครูใต้เรื่องมาตรการเยียวยาครูที่บาดเจ็บและเสียชีวิต]

ฟังจากสุ้มเสียงของประธานาธิบดี และดูจากสภาพการณ์แล้ว  เรื่องที่จะดำเนินการต่อไปซึ่งโอบามากล่าวว่า  จะต้องเป็นมาตรการที่ “มีความหมาย”  คงไม่พ้นเรื่องของการควบคุมอาวุธปืน  ซึ่งบังเอิญว่า ปืนที่ใช้คราวนี้เป็นปืนที่ได้มาอย่างถูกกฎหมายทุกกระบอก  เชื่อได้เลยว่า ขณะนี้ นักการเมืองทั้่ง 2 ขั้วของสหรัฐฯ กำลังเตรียมห้ำหั่นเพื่อรักษาคะแนนเสียงของฝั่ง “เอาปืน” กับ “ไม่เอาปืน”

The Voice (USA) แต่งเพลงรำลึกถึงผู้ที่จากไป @ Sandy Hook

ภาพจาก www.inquisitr.com

อีกกระแสหนึ่งก็เรียกร้องให้ใส่ใจกับการดูแลสภาพจิตใจของทุกคนที่เกี่ยวข้อง และสังคมในวงกว้าง  เพราะเหตุการณ์ครั้งนี้รื้อฟื้นความทรงจำจากอดีตเกี่ยวกับการสังหารหมู่หลายครั้งที่ผ่านมา  ทั้งในโรงเรียนมัธยม  มหาวิทยาลัย หรือแม้แต่ในโรงภาพยนต์

แต่ก็ยังคงมีคำถามค้างคาใจว่า  ทำไมหนุ่มผู้ปราดเปรื่องคนนี้จึงก่อโศกนาฎกรรม  ถ้ามองแบบครู ก็ต้องบอกว่าเหตุการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงชั่วข้ามคืนหลังจากที่เขามีปากเสียงกับครูที่โรงเรียนนี้   สาเหตุที่แท้จริงน่าจะก่อตัวสะสมมานานหลายปีทั้งจากปัจจัยจากการเลี้ยงดู (ในครอบครัวที่จบลงด้วยการหย่าร้างในช่วงที่เขาเป็นวัยแรง ซึ่งแน่นอนว่า ไม่ใช่จากแม่เท่านั้น) และปัจจัย “ภาวะภายใน” คือภาวะบกพร่อง เช่น Asperger’s และพัฒนาต่อมาจนมีอาการทางจิตใจอื่นๆ เพิ่มเข้าไปอีก อันเนื่องจากไม่ได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม ทั้งจากบ้านและโรงเรียน

นับว่า  โชคดีที่เหตุการณ์อย่างนี้ยังไม่เคยเกิดขึ้นในเมืองไทย  แต่ก็อดถามต่อไม่ได้ตามวาระที่เรากำลังจะก้าวเข้าสู่โลกที่วุ่นวายตึงเครียดยิ่งขึ้นในยุคศตวรรษที่ 21 และประชาคมอาเซียนว่า   ในเมืองไทยมีเด็กที่มีภาวะต้องการความช่วยเหลือ เช่น เป็นออทิสติก  เป็น Asperger’s  มีภาวะทางจิตใจอารมณ์ (เช่น ซึมเศร้า ย้ำคิดย้ำทำ (OCD) จิตเภท (Schizophrenia) และ ฯลฯ)  จำนวนเท่าไหร่  เด็กกลุ่มนี้ได้รับการดูแลอย่างไร  พ่อแม่ ครู และคนใกล้ชิดเห็นความผิดปกติหรือไม่  แล้วจัดการช่วยเหลือพวกเขาอย่างไร  หรือปลงแล้วว่า “เป็นกรรมเวร ช่างมัน … อยู่ห่างๆ ไว้ดีกว่า”  ทั้งที่เราต่างก็รู้อยู่แก่ใจว่า หลายๆ ภาวะแม้จะแก้ไขให้หายขาดไม่ได้  แต่ก็สามารถฝึกเขาให้มีทักษะในการควบคุมตนเองและอยู่ร่วมกับคนอื่นได้

โรงเรียนที่ไม่เข้าใจก็คิดว่า เด็กกลุ่มนี้เป็นเด็กประหลาด ใช้วิธีการลงโทษเฆี่ยนตี (น่าสยองขวัญมากที่รู้ว่า ในปี 2555 การตีนักเรียนจนมือปวมก้นระบมโดยไม่แก้ไขที่ต้นเหตุยังมีอยู่ทั้งในโรงเรียนรัฐและเอกชนของไทย)  ขณะที่หลายโรงเรียนใช้การ “กำจัดจุดอ่อน” ด้วยการไม่สนใจ ไม่ใส่ใจ  จนกลายเป็น”เด็กหลังห้อง” ถูกพักการเรียนและที่สุดก็ถูกให้ออก เป็นการจบภาระของโรงเรียนโดยไม่ได้ทำงานกับผู้ปกครองจนถึงที่สุ

คิดถึงอ.ศศิธร ไพทีกุลผู้ล่วงลับไปแล้ว เคยบอกว่า  ถ้าเราไม่ช่วยกันจัดการความรุนแรงในโรงเรียนอย่างเหมาะสม   การโยน “ตัวปัญหา” ออกไปนอกโรงเรียนอาจจะ่ช่วยให้โรงเรียนปลอดภัยในระยะสั้นๆ   แต่ถ้าเขาไม่ได้รับการดูแลที่ดี ในที่สุดสังคมจะตกเป็นเหยื่อ … (อย่างที่ Sandy Hook นี่ไง)

และไม่ใช่เฉพาะนักเรียนเท่านั้น  พ่อแม่จำนวนไม่น้อยก็ต้องการความช่วยเหลือด้วยเช่นกัน … ครู โรงเรียน รัฐบาล หน่วยงานไหนจะขานรับเรื่องนี้กันบ้าง?!

ระลึกถึงผู้จากไป ที่ Sandy Hook Elementary School  ภาพจากwww.newswhip.com

Categories
บทความ Featured Articles

Concept Mapping in a Child Centred Classroom

Concept Mapping in a Child Centred Classroom

By Dr Don W Jordan and Ms Ellen Cornish

Dr Don Jordan and MS Ellen Cornish are regular contributors to sclthailand.org/. Their fourth article provides ideas for teachers who improve or add to their skills in student centred learning.

Don taught in primary schools in Tasmania. His perspective has been enriched by his work with disaffected students in the United Kingdom and with Bachelor of Education students in the Gaza Strip and working with curriculum developers and teachers on behalf of UNICEF in the Maldives.

In March 2011, Don was invited by the Mechai Viravaidya Foundation, to evaluate the leadership, curriculum, resources and teacher training and experience, at the Mechai Pattana Secondary School in north eastern Thailand, in preparation for it to become a demonstration school for the proposed Teacher Training Institute.

Don has a strong interest in the philosophical and theoretical place of computers in primary classrooms in Tasmania, and their effect on students’ learning, behaviour and social development.

Email: donjordan1@bigpond.com

_________________________ ________________________________________________

Ellen Cornish has had 33 years’ experience teaching in Tasmanian schools. She has taught in both primary and district high schools during that time. She has spent time in senior management roles within the school setting. Ellen has also held the positions of treasurer and president of the Early Childhood Educators of Tasmania Association. She has led many professional learning sessions for her colleagues and is skilled in the mentoring and training of pre-qualification teacher trainees, newly qualified teachers and teachers who experience difficulties and those re-entering the profession. Teaching in Korea helped to enrich her experience as an educator.

In March 2011the Mechai Viravaidya Foundation invited her to evaluate the leadership, curriculum, resources and teacher training and experience, at the Mechai Pattana Secondary School in north eastern Thailand. She was also asked to make recommendations for improvements to help bring the school up to the standard required to support the development of a teacher training institute.

She is skilled in providing a creative and challenging program where her students are encouraged to develop their own strengths as well as to take on board responsibility for their own learning and behaviour. She strongly believes that all children can reach their full potential by being given the appropriate guidance within an environment that is non-threatening and one which fosters self-belief. She has expertise in the education of children with disabilities as well as those with challenging behaviour and their ability to function within the mainstream school. One of her passions is to foster creativity in children. In order to facilitate this successfully she has regularly updated her skills by enrolling in professional learning courses. An example of this was a drawing course with the Art School, University of Tasmania.

Concept Mapping in a Child Centred Classroom

Concepts maps (graphic organizers) are powerful classroom strategies that can be used in all phases of learning from brainstorming ideas to presenting findings.

Mind mapping is one of the many powerful graphic organising strategies that can assist teachers with their planning towards a Child Centred Learning classroom, as well as assisting their students to develop creative and critical thinking skills.

Brain storming is central to mind mapping, giving students the opportunity to put forward their ideas. The basis of brainstorming is generating new ideas in a group situation, based on the principle of suspending judgment, where students are encouraged and supported to confidently offer their thoughts and suggestions. Critical thinking skills are essential in helping to evaluate how successful these new ideas are.

The creative and critical thinking potential of a mind map is central to effective brainstorming sessions. Starting with the basic idea as the centre, associations and ideas are generated from it in order to arrive at a large number of different possible approaches. By presenting thoughts and perceptions in a spatial manner and by using colour and pictures, a better overview is gained and new connections can be easily seen.

Writing is an extension of thinking; the brain thinks centrally then branches out, so the way thoughts are organised on paper is significant. To fold a piece of paper in concertina fashion to create a crease for writing is very limiting as information is only presented in a linear way.  The human brain does not work only in a linear way, but works associatively as well as linearly – comparing, integrating and synthesizing as it goes. Association plays a dominant role in nearly every mental function, and words themselves are no exception. Every single word and idea has numerous links attaching it to other ideas and concepts. Mind mapping can allow students to develop other strategies, instead of a strict predetermined linear pathway.

These strategies help students of all ages to better manage learning objectives and achieve academic success. Students are required to evaluate and interpret information from a variety of sources, incorporate new knowledge with what they have learned already, and improve writing and critical thinking skills. Paired with the brain’s capacity for images, visual learning strategies help students better understand and retain information.

Mind maps can be used individually or in large groups. For example, in our classrooms, we found it productive to create a class concept map as a large group both at the beginning of a unit of work and then again at the end, as part of our assessment process. It also proved a useful way to develop a character map while reading a book aloud to the class. These concept maps are particularly useful in activities that require critical thinking skills.

We found in our classrooms that mind mapping helped our students in the following ways;

  • Helps students brainstorm and explore any idea, concept, or problem.
  • Facilitates better understanding of relationships and connections between ideas and concepts.
  • Makes it easier to communicate new ideas and thought processes.
  • Allows students to easily recall information.
  • Helps students take notes and plan tasks for more detailed investigation.
  • Makes it easier to organize ideas and concepts.

It is not enough just to develop a mind map, which is an integral part, but it is only the beginning of the journey, a plan. A mind map does not demonstrate the depth of understanding that students need to develop in order to help them make connections within the topic. Mind maps are used as a beginning strategy to help students navigate their way through their journey on the way to developing a deeper understanding of the topic.

The graphic organiser entitled “Food” included with this article demonstrates the integrating and synthesizing potential of a mind map. This article can be linked to our previous article “Feel Good Feel Great”[1]

 

References

Tony Buzan. http://members.optusnet.com.au/charles57/Creative/Mindmap

[1]  http://sclthailand.org/2011/12/planning-a-unit-of-work-learning-sequences/


Categories
บทความ Featured Articles

LEARNING IN THE MARKET by Jurgen Zimmer

 

Categories
บทความ Featured Articles

Melvin Freestone .

 

Categories
บทความ Featured Articles

(English) Questions….Questions….Questions – Part 3

 

Categories
บทความ Featured Articles

(English) Questions….Questions….Questions – Part 1

 

Categories
บทความ Featured Articles

(English) Questions….Questions….Questions – Part 2

 

Categories
บทความ Featured Articles

เราควรสอนอะไรให้กับเด็กๆของเราในศตวรรษที่ 21 : เพื่อเข้าถึงการเรียนรู้แบบมีนักเรียนเป็นศูนย์กลาง โดย ดร. ปีเตอร์ เจ. โฟลีย์

ถ้าจะลองพูดตามประโยคหาเสียงอันโด่งดังของประธานาธิบดีคลินตันที่ว่า “ต้องเศรษฐกิจสิ” คำตอบของผู้เขียนว่าเราควรสอนอะไรให้แก่นักเรียนในศตวรรษที่ 21 ก็จะเป็น “ต้อง 3R’s สิ” (ได้แก่ การอ่าน Reading การเขียน wRiting และการคำนวณ aRithmetic – ผู้แปล)

ผู้เขียนไม่ได้หมายความถึงเรื่องที่นักการศึกษาอนุรักษ์นิยมพูดถึงบ่อยๆในระยะนี้ที่ระบบการศึกษากำลังพัฒนาว่า ระบบการศึกษาสมควรกลับไปที่วิธีพื้นฐาน คือนักเรียนต้องเรียนอ่านและคำนวณ ผู้เขียนยังคงเชื่ออย่างหนักแน่นว่าเด็กควรได้รับการปลูกฝังเรื่องการอ่านตั้งแต่ยังเล็ก –หมายถึงตั้งแต่ก่อนเข้าเรียนชั้นประถม- ผู้เขียนตระหนักดีถึงความเป็นจริงอันโหดร้ายของ “ผลกระทบของแมทธิว” ที่ซึ่ง นักเรียนที่ไม่มีทักษะการอ่านที่เพียงพอในช่วงปีแรกของการเรียนชั้นประถมมักจะถูกทิ้งไว้ข้างหลังอย่างยากที่จะตามทัน อย่างไรก็ดี หนังสือแบบเรียนหัดอ่านสำหรับเด็กที่เลิกใช้ไปแล้วอย่าง “ดิ๊กและเจน” ไม่สามารถตอบสนองต่อความต้องการของยุคสมัยของศตวรรษที่ 21 ที่ซึ่งเรากำลังเผชิญกับปัญหาอย่างการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศโลก, การคุกคามของมหันตภัยนิวเคลียร์ และมลภาวะทางน้ำและอากาศที่ต้องได้รับการแก้ไขอย่างชาญฉลาดด้วยข้อตกลงร่วมกัน

ดังนั้นผู้เขียนจึงไม่เห็นด้วยกับการที่เราเพียงแค่สอนให้นักเรียนอ่านเขียนและคิดเลขเป็น จุดยืนของผู้เขียนคือการที่นักเรียนต้องได้รับการแนะนำดูและให้สามารถตั้งคำถามและแสวงหาคำตอบทั้งด้วยตัวเองและร่วมกับผู้อื่น ดังนั้นนักเรียนที่อ่าน ดิ๊กและเจน จะต้องได้รับการชี้แนะเพื่อที่จะตั้งคำถาม “เจนวิ่งไปที่ไหนและวิ่งไปทำไม? ทำไมเธอไม่เดินแทน? ทางที่เจนวิ่งไปเป็นอย่างไร? มันปลอดภัยไหม? เจนหน้าตาเป็นอย่างไร? เธอมีความสุขไหม?” ได้ หลังจากคิดถึงคำถามเหล่านี้ เด็กสมควรที่จะสามารถดึงตัวเองหรือเพื่อนเพื่อคิดหาคำตอบของข้อสงสัยเหล่านั้นได้ เช่นเดียวกับการฝึกฝนเพื่อแก้ปัญหาในชั้นเรียนวิชาคณิตศาสตร์ ควรจะมีพื้นฐานอยู่ในชีวิตประจำวันของนักเรียน

ผู้เขียนตระหนักดีว่าข้อถกเถียงเหล่านี้ได้รับการหยิบยกขึ้นมาพูดถึงเป็นเวลานานพร้อมๆกับการก้าวเข้าสู่เริ่มต้นของศตวรรษที่ 21 สิ่งที่แตกต่างไปในปัจจุบันคือประโยชน์ของความรู้ความเข้าใจทางวิทยาศาสตร์ที่ทำให้เราเข้าใจมากขึ้นถึงการฝึกฝนนักเรียนในด้านการแก้ปัญหา

เราเข้าใจมากขึ้นเกี่ยวกับการทำงานของสมองและวิธีที่นักเรียนพัฒนาไปสู่ความเข้าใจในระดับลึกของเรื่องและปัญหาที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนั้นๆ ในฐานะผู้สอน เราเรียนรู้ที่จะช่วยให้นักเรียนของเราพัฒนาฐานของความเข้าใจ นั่นคือวิธีที่นักเรียนจะคิดเกี่ยวกับเรื่องหรือปัญหา โดยสรุปคือ นักเรียนควรที่จะได้รับการช่วยเหลือเพื่อพัฒนาโครงสร้างทางความคิดเพื่อที่จะแก้ปัญหา ยกตัวอย่างเช่นในการอ่าน เรามีหลักสำคัญที่จะสามารถสอนเพื่อเพิ่มความเข้าใจในการอ่าน

ผู้เขียนตั้งใจใช้คำว่าการฝึกสอนแทนคำว่าการสอน เพราะหลายครั้งที่เราเข้าใจว่าการสอนหมายถึงการบรรยาย – การสื่อสารทางเดียวจากอาจารย์ถึงนักเรียน- ผู้เขียนว่าในโรงเรียน การสอนด้วยวิธีนี้ไม่ได้ผลกับการเรียนรู้บางอย่าง หรืออาจจะเกือบทั้งหมดด้วย วิธีที่ได้ผลกว่ามากคือการที่ครูเรียนรู้ไปกับนักเรียนและช่วยนักเรียนสอนตัวเองหรือคนอื่น ดังเช่นที่โสเครตีสเชื่อว่า: เราจะเรียนรู้ได้ดีที่สุดเมื่อเราได้ต้นพบคำตอบด้วยตัวเอง

ห้องเรียนในศตวรรษที่ 21 จะมีลักษณะและให้ความรู้สึกแตกต่างอย่างมากกับห้องเรียนแบบเดิมที่มีครูยืนสอนอยู่หน้าชั้นและนักเรียนนั่งเรียงหน้ากระดานรอความรู้ป้อนส่งมา ภาพที่น่าจะเป็นมากกว่าคือการจัดที่นั่งอย่างหลวมๆ สามารถเคลื่อนย้ายได้ง่ายเมื่อนักเรียนต้องทำงานเป็นคู่หรือแยกทำงานเดี่ยวของตัวเอง ครูมีส่วนร่วมมากขึ้นในกระบวนการเรียนรู้ ไม่ใช่น้ำพุแห่งความรู้ การเรียนและการถามตอบกระจายไปทั่วทั้งห้องเรียน ที่เราเรียกกระบวนการเรียนรู้แบบนี้ว่าเป็นการเรียนรู้โดยมีนักเรียนเป็นศูนย์กลาง ส่วนหนึ่งของกระบวนการนี้ถูกแยกออกมาเป็นอีกหนึ่งอย่างที่เราเรียกว่าการเรียนรู้จากการทำงาน, การเรียนรู้จากการถาม, การเรียนรู้กับเพื่อน และการเรียนรู้จากการทำงาน ฯลฯ ในรูปแบบการเรียนรู้ทั้งหมดที่กล่าวมานั้นมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือการใช้วิธีการทางวิทยาศาสตร์เพื่อค้นหาคำตอบ หรือในอีกแง่หนึ่ง คือการใช้เหตุผลแบบนิรนัย กระบวนการเริ่มต้นโดยการกำหนดคำถามหรือปัญหาที่ต้องการคำตอบ, การสังเกต, สร้างสมมติฐาน, และการทดลองเพื่อพิสูจน์ข้อสมมติฐานนั้นๆ โดยสรุปคือ สิ่งที่จะสอน(หลักสูตร)นั้น มีความสำคัญเท่าเทียมกันกับวิธีที่เราจะแนะนำ(สอน)นักเรียน นั่นคือวิธีที่นักเรียนจะได้เรียนรู้

ดังนั้น มาเข้าเรื่องกันถึง : อะไรที่ควรจะเป็นทักษะสำคัญหรือสมรรถภาพในการเรียนรู้ที่เราต้องการจากคนรุ่นหลัง

จากการรวบรวมข้อมูลจากหลายๆแหล่ง สามัญสำนึกบอกเราว่าสิ่งนั้นคือการอ่าน ผู้เขียนหมายความอย่างนั้นจริงๆ การอ่านเป็นทักษะที่ต้องฝึกฝน และควรได้รับการฝึกฝนให้เชี่ยวชาญในช่วงต้นของการเรียน และผู้เขียนต้องการย้ำว่าการอ่านจริงๆหมายความว่าอย่างไร; ความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง คุณอาจจะนึกภาพว่าการอ่านคือพื้นฐานของการศึกษาของคนๆหนึ่ง เราสร้างความรู้ขึ้นมาจากที่นั่น

สิ่งสำคัญต่อมาคือสิ่งที่เราอาจเรียกว่า ทักษะชีวิต หรือที่ผู้เขียนเรียกว่าทักษะทางสังคม – ความสามารถในการเข้าร่วมและทำงานร่วมกับผู้อื่นเพื่อแก้ปัญหาและทำงานให้สำเร็จลุล่วง ผู้เขียนหมายรวมถึงทักษะของการเป็นผู้นำเข้าไปด้วย เราจะสอนให้เด็กมีความเป็นผู้นำได้อย่างไร คำตอบหนึ่งคือโดยการสร้างโอกาสให้เด็กได้ฝึกฝนตั้งแต่อายุยังน้อย ก่อนหน้านี้ที่ผู้เขียนกล่าวถึงชั้นเรียนที่มีนักเรียนเป็นศูนย์กลาง และครูใช้การเรียนรู้โดยการทำงานเป็นกระบวนการสอน กลุ่มทำงานที่ได้รับโจทย์ที่มีความซับซ้อนจำเป็นต้องดึงทักษะความสามารถของแต่ละบุคคลออกมาใช้ในการทำงาน และแต่ละกลุ่มตำเป็นต้องมีผู้นำที่กลุ่มสามารถไว้วางใจได้เพื่อให้การทำงานนี้สำเร็จลุล่วง

โลกปัจจุบันกำลังอยู่ในยุคข้อมูลดิจิตอล แต่ผู้เขียนยังคงจงใจที่จะกล่าวถึงการพัฒนาทักษะพื้นฐานแรกและสำคัญที่สุดของการอ่านและการเขียนในการเรียนรู้ในโลกศตวรรษที่ 21 นี้และการมีทักษะทางสังคม

การเรียนรู้ทางดิจิตอลสิบเนื่องและมีความจำเป็นมากที่ผู้เรียนในรุ่นหลังต้องมีความสามารถด้านนี้ ผู้เขียนยังคงเชื่อว่ามันเป็นเรื่องที่เหมาะสมและคุ้มค่าที่จะใส่การเรียนคอมพิวเตอร์และการใช้โปรแกรมให้กับเด็กนักเรียนชั้นประถม อย่างไรก็ดี ผู้เขียนคิดว่าการเรียนรู้เรื่องดิจิตอลเหมาะสมที่สุดกับเด็กวัยพ้นชั้นประถม ณ ขณะนี้เป็นยุคที่เด็กต้องหาข้อมูลจากนอกห้องเรียนและพวกเขาสามารถหาคำตอบมากมายได้ทันทีจากเครือข่ายและเครื่องมือทางดิจิตอลอื่นๆที่มีอยู่มากมายเช่นกัน

หลักสูตรปริญญาตรีนานาชาติสามหลักสูตรของการศึกษาสำหรับนักเรียนช่วงอายุ 3 – 19 แสดงออกมาเพื่อให้เห็นว่ามาตรฐานการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ควรเป็นอย่างไร ระบบนี้ควรได้รับการศึกษาอย่างใกล้ชิดก่อนที่จะเผยแพร่ต่อไป

สิ่งที่ผู้เขียนได้พยายามนำเสนอในพื้นที่อันจำกัดตรงนี้คือให้ผู้อ่านได้เข้าใจถึงแนวคิดบางส่วนของผู้เขียนเกี่ยวกับว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับความสามารถในการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 และเราจะได้ความรู้เหล่านั้นมาอย่างไร

Categories
บทความ Featured Articles

การประเมินการเรียนรู้ของนักเรียน

บทความนี้เขียนโดยสองผู้ร่วมงานของ SCL เอเลนคอร์นิชและดอกเตอร์ ดอน จอร์แดน ร่วมกันแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับการเรียนรู้โดยมีนักเรียนเป็นศูนย์กลาง แสดงกรณีศึกษาว่าการประเมินผลนั้นเป็นมากกว่าการวัดผลแบบการเรียนรู้แบบท่องจำ บทความแสดงถึงการประเมินการเรียนรู้, การประเมินเพื่อการเรียนรู้และการประเมินเสมือนการเรียนรู้ วิธีการวัดผลแบบครอบคลุมนี้สร้างขึ้นเพื่อสนับสนุนการประเมินผลการทำงานที่เกี่ยวข้องกับการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกส์

เอเลน คอร์นิช เป็นผู้มากด้วยประสบการณ์ด้านเด็กเล็กและเด็กก่อนวัยเรียน อาจารย์จากโรงเรียนโอบอร์ต รัฐทาสมาเนีย ออสเตรเลีย
  ดอกเตอร์ดอน จอร์แดน มีประสบการณ์ผ่านการทำงานมาหลากหลายในโรงเรียนทาสมาเนียน และสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิยาลัยเคอร์ติน

ทั้งดอนและเอเลนยังมีประสบการณ์ในประเทศอื่นด้วย ทั้งในฐานะผู้เยี่ยมชนการสอนและที่ปรึกษา พวกเขาเขียนบทความหลายชิ้นให้กับ SCL

อะไรที่นักเรียนคนนี้สามารถพูด, เขียน หรือทำบางอย่างเพื่อแสดงให้เราเห็นว่าเขาเข้าใจสิ่งที่เขาได้เรียนรู้มา?

นางสาวเอเลน คอร์นิช และดอกเตอร์ ดอน ดับบลิว จอร์แดน

การประเมินผลนักเรียนเป็นวิธีการที่มีความสำคัญสำหรับการเรียนและการสอนในชั้นเรียนที่มีนักเรียนเป็นศูนย์กลาง เพื่อเป็นตัวช่วยในการสอนเพื่อความเข้าใจสำหรับครู และเป็นโอกาสให้นักเรียนได้แสดงให้เห็นการเรียนรู้ของพวกเขา การประเมินนักเรียนมีหลายวิธี ตั้งแต่การประเมินโดยหน่วยงานกลางไปจนถึงการทดสอบที่ครูออกแบบเองเพิ่มเติมขึ้นมาให้เหมาะสมกับสิ่งที่นักเรียนกำลังศึกษา บทความนี้ไม่ได้จะกล่าวถึงวิธีการประเมินในรูปแบบต่างๆ แต่เป็นการแสดงความเห็นถึงวิธีการประเมินที่พวกเราใช้อยู่ในชั้นเรียนที่ทาสมาเนีย ประเทศออสเตรเลีย

วิธีการประเมินที่เหมาะสมสามารถมีได้หลายรูปแบบ รวมไปถึงการใช้ตำราเรียน การนำเสนอภาพนิ่ง การอภิปรายกลุ่มหรืออื่นๆ เราพบว่าวิธีหนึ่งที่ได้ผลดีคือจินตนาการถึงความสำเร็จที่นักเรียนจะแสดงให้เห็นในทางที่พวกเขาเลือก ความคิดและการเรียนรู้ที่เราหวังจะได้เห็นจากพวกเขา ทางที่มีประสิทธิภาพ อธิบายไว้อย่างดีโดย แอน รีฟส์ ( 2011) คือการมโนภาพผู้เรียนที่ประสบความสำเร็จและถามว่า “นักเรียนคนนี้จะสามารถพูด เขียน หรือสร้างสรรค์บางอย่างเพื่อแสดงถึงความเข้าใจในงานที่ได้รับมอบหมายอย่างไร? สามารถตอบคำถามอะไรได้? สามารถทำงานอะไรได้บ้าง?”

เป็นเรื่องสำคัญที่เราจะต้องสร้างระบบห้องเรียนและแผนการสอนที่เปิดโอกาสให้นักเรียนของเราได้แสดงออกถึงสิ่งที่พวกเขาเรียนรู้ ในแบบที่พวกเขาเลือก ตามความสนใจและความสามารถ นี่รวมไปถึงการทดสอบตามตำราหรือการแสดงศิลปะและการละคร หรือการแสดงความคิดเห็นกับอาจารย์หรือเพื่อนร่วมชั้น เราใช้ทฤษฎีพหุปัญญาของโฮเวิร์ด การ์ดเนอร์ (1983) เป็นหลักในการประเมินของเราและเพื่อเป็นกรอบกว้างๆที่จะช่วยให้เราเข้าใจว่านักเรียนของเรามีข้อดีแตกต่างกัน เรียนรู้ในวิธีการที่หลากหลายต่างกัน

การ์ดเนอร์ขยายการวัดระกับความรู้แบบดั้งเดิมจากความรู้ทางวิชาการด้านภาษาและตรรกะวิชาทางคณิตศาสตร์ (IQ test) มาเป็นรวมไปถึงด้านมิติสัมพันธ์, ภาพ, ดนตรี, การเคลื่อนไหวของร่างกาย, มนุษยสัมพันธ์, การสื่อสารกับตัวเอง และธรรมชาติวิทยา หมายถึงว่านักเรียนอาจใช้สิ่งเหล่านี้ร่วมกันเป็นส่วนหนึ่งของความฉลาดในการคิดตรรกะที่สูงขึ้นและเพื่อแก้ปัญหา

ยกตัวอย่างเช่น นักเรียนที่มีความสามารถทางภาษาอาจสร้างสรรค์ผลงานด้านการเขียนแต่อาจมีข้อติดขัดในงานที่ต้องอาศัยความรู้ขั้นสูงด้านมิติสัมพันธ์ เราให้โอกาสนักเรียนของเราที่จะพัฒนาความรู้และความอยากรู้อยากเห็นของพวกเขาผ่านตัวเลือกต่างๆที่มีให้ เช่นศิลปะ, งานหัตถกรรม ฯลฯ และมีครูเป็นผู้ดูแล

นี่เป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพมากสำหรับเราที่จะดึงดูดนักเรียนให้เรียนรู้ โดยการให้โอกาสพวกเขาได้พัฒนาพหุปัญญาของพวกเขา เรามั่นใจว่าทางเลือกต่างๆดังกล่าวอยู่ใต้การดูแลของเรา จึงมั่นใจว่านักเรียนได้มีส่วนร่วมในกิจกรรมที่พัฒนาความเข้าใจให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น

เพื่อให้มั่นใจว่านักเรียนของเราได้รับความรู้ที่เพิ่มขึ้นโดยการเข้าร่วมกิจกรรมในระดับที่สูงขึ้นเราใช้ระบบโครงสร้างที่สร้างโดยเบนจามิน บลูม

บลูม(1956) กำหนดระดับขั้นของความเข้าใจไว้หกระดับ ตั้งแต่การจำหรือรับรู้ข้อมูลอันเป็นลำดับต่ำสุด ไปสู่ระดับที่ซับซ้อนยิ่งขึ้นและอาศัยการทำงานของสมองมากขึ้นไปจนถึงระดับสูงสุดซึ่งคือการประเมินผลและการสร้างสรรค์ หกระดับตามหลักของบลูมประกอบด้วย

ความจำ                                ความสามารถในการจำความรู้ต่าง ๆ ที่ได้เรียนรู้มา  ด้วยการ นิยาม, จับคู่, เลือก, จำแนก, บอกคุณลักษณะ, บอกชื่อ, ให้แสดงรายชื่อ, บอกความสัมพันธ์

ความเข้าใจ          ความสามารถในการแปลความ ขยายความ และเข้าใจในสิ่งที่ได้เรียนรู้มา   แปลความหมาย, เปลี่ยนแปลงใหม่, แสดง, ยกตัวอย่าง, อธิบาย, อ้างอิง, สรุป, บอก, รายงาน, บรรยาย, กำหนดขอบเขต, ฯลฯ

การนำไปใช้          ความสามารถในการใช้สิ่งที่ได้เรียนรู้มาเป็นวัตถุดิบก่อให้เกิดสิ่งใหม่ ประยุกต์ใช้, จัดกระทำใหม่, แก้ปัญหา, จัดกลุ่ม, นำไปใช้, เลือก, ทำโครงร่าง, ฝึกหัด, คำนวณ, ฯลฯ

การวิเคราะห์        ความสามารถในการแยกความรู้ออกเป็นส่วนแล้วทำความเข้าใจในแต่ละส่วนว่าสัมพันธ์คือแตกต่างกันอย่างไร จำแนก, จัดกลุ่ม, เปรียบเทียบ, สรุปย่อ, บอกความแตกต่าง, อธิบาย, วิเคราะห์, แยกส่วน, ทดสอบ, สำรวจ, ตั้งคำถาม, ตรวจสอบ, อภิปราย, ฯลฯ

การประเมิน         ความสามารถในการตัดสินคุณค่าอย่างมีเหตุมีผลตั้งราคา, ตัดสินคุณค่า, พิจารณา, สรุป, ประเมิน, ให้น้ำหนัก, กำหนดเกณฑ์, การเปรียบเทียบ, แก้ไข, ปรับปรุง, ให้คะแนน

การสังเคราะห์     ความสามารถในการรวมความรู้ต่าง ๆ หรือประสบการณ์ต่าง ๆ ให้เกิดเป็นสิ่งแปลกใหม่           การออกแบบ, วางแผน, การแก้ปัญหา, การผลิต, การสร้างสูตร, ฯลฯ

เพื่อจะสามารถให้นักเรียนได้พัฒนาความเข้าใจของตน เราจัดการกิจกรรมในห้องเรียนโดยอาศัยวิธรการของบลูม/การ์ดเนอร์ตามตัวอย่างด้านล่าง

คลิกที่ภาพ